urdu1

ગઝલ

ગઝલ - આદિલ મન્સૂરીહાટો જુદી કરી ને હટાણાં જુદા કર્યાં
એકેક વીણી વીણી ઘરાણાં જુદા કર્યાં

જોવાનું દ્શ્ય જ્યારે વહેંચી શક્યા નહીં
ત્યારે બધાયે ભીંતમાં કાણાં જુદા કર્યાં

જીવતર-પછેડી જેને બધા ઓઢતા હતા
તેના બધાય તાણા ને વાણા જુદા કર્યા

ભેગા મળીને જેના ઉપર ઘર ચણ્યું હતું
પાયાઓ ખોદી ખોદી તે પાણા જુદા કર્યા

સાગમટે લઈ જવા પડ્યા સહિયારી કબ્રમા
આવ્યા’તા ત્યારે સર્વના આણાં જુદા કર્યાં

અવકાશમાં ધુમાડો બધો એક થઈ રહયો
ધરતી ઉપર ભલે તમે છાણાં જુદા કર્યાં

ખખડાટ વાસણોનો વધ્યો જ્યારે ખોરડે
તે છાપરા તળે ન સમાણા જુદા કર્યા

ખેતરમાં સૌએ સાથે મળી ખેડ તો કરી
જ્યારે ફસલ લણાઈ તો દાણા જુદા કર્યા

ભૂખ્યાજનોને પારણાં કરવાને નોતરી
મોઢાંઓ જોઈ જોઈને ભાણાં જુદા કર્યાં

આ જીદંગી જ એક ઉખાણું હતું પ્રથમ
આગળ જતા બધાયે ઉખાણાં જુદા કર્યાં

મનસુબા રાતોરાત બધા પાર પાડવા
પારંગતો હતા જે પુરાણા જુદા કર્યા

યાદીઓ જોતજોતામાં તૈ્યાર થઈ ગઈ
જેના લલાટે લેખ લખાણા જુદા કર્યા

દુર્ભાગી માણસોના મરણના બજારમાં
સૌદાગરોએ વિશ્વમાં નાણાં જુદા કર્યાં

માણસના હાથે જીવતા સળગાવ્યા તેનાથી
ભૂકંપે જીવતા જે દટાણા જુદા કર્યા

બે આંખનીયે કોઈને નડતી નથી શરમ
પાડોશીઓ જે જોઈ લજાણા જુદા કર્યા

કોઇએ ગદ્ય, ગીત અને કોઈએ ગઝલ
આદિલ બધાયે પોતાના ગાણાં જુદા કર્યાં

૧૭મી જાન્યુઆરી, ૨૦૦૩. ન્યુયૉર્ક.

ગઝલ

  ગઝલ  -  આદિલ મન્સૂરી

આદિલ કરો વિચાર, નહીં જીરવી શકો
સુખના બધા પ્રકાર નહીં જીરવી શકો

ઈશ્વરનો પાડ માનો કે પડતી નથી સવાર
સૂરજનો અંધકાર નહીં જીરવી શકો

થાકી જશો શરીરની સાથે ફરી ફરી
હોવાપણાનો ભાર નહીં જીરવી શકો

આ ભીડમાંથી માર્ગ નહીં નીકળે અને
એકાંત પણ ધરાર નહીં જીરવી શકો

મારગમાં એક એવી અવસ્થા ય આવશે
જ્યાં મૌનનો ય ભાર નહીં જીરવી શકો

મૃત્યુનો ઘા કદાચ તમે જાવ જીરવી
જીવનનો બેઠ્ઠો માર નહીં જીરવી શકો

મિત્રો કે શત્રુઓથી બચી નીકળો પછી
પડછાયાનો પ્રહાર નહીં જીરવી શકો

માથું ઘણુંજ નાનું છે પંડિતજીને કહો
આ પાઘડીનો ભાર નહીં જીરવી શકો

મૂકીએ ગઝલના ચોકે બનાવીને બાવલું
માથે સતત હગાર નહીં જીરવી શકો

આદિલ સુખેથી શ્વાસ નહીં લઈ શકો તમે
એના સતત વિચાર નહીં જીરવી શકો

૨૬મી સપ્ટેમ્બર, ૨૦૦૬. ન્યુયૉર્ક.

ગઝલ

ગઝલ - આદિલ મન્સૂરી

તમે જો નીકળો રણથી તો ઝાકળની નદી મળશે
બધી સદીઓ ઉલેચાશે પછી પળની નદી મળશે

તિમિરની ભેખડો ચારે તરફથી જ્યાં ધસી આવે
તમે જો હાથ લંબાવો તો ઝળહળની નદી મળશે

સતત તરસે સૂકાઈને બધું નિષ્પ્રાણ થઈ જાશે
નિરાશાના અતલ ઊંડાણે વાદળની નદી મળશે

પ્રપંચોના બધા શઢ ને હલેસાં કામ નહીં આવે
મરણના રૂપમાં જ્યારે મહાછળની નદી મળશે

તમે મુક્તિનો જેને ધોધ સમજી ઝંપલાવો છો
સપાટી નીચે તમને ત્યાં જ સાંકળની નદી મળશે

તમારા લોહીની શાહી જ સૂકાઈ જશે આદિલ
પછી તો ઘેર બેઠા તમને કાગળની નદી મળશે

૨૨મી સપ્ટેમ્બર, ૨૦૦૬. ન્યુયૉર્ક.

ગઝલ

ગઝલ - આદિલ મન્સૂરી

તમે ચારે તરફ બ્રહ્માંડ્ થઈને વિસ્તરી જાઓ
પરતું મારી દષ્ટિનું પડળ અળગું કરી જાઓ

ગઝલની ભીની રેતી પર તમે પગલાં કરી જાઓ
બધાંયે છીપલાં ખાલી પડ્યાં મોતી ભરી જાઓ

કોઈ દરવેશ દ્વારે ક્યારનો ચુપચાપ ઊભો છે
ઉઘાડો બારણું ને હાલ પર દષ્ટિ કરી જાઓ

હવે આ તૂટલી હોડી લઈને ક્યાં સુધી ફરશો
કિનારા દૂર છે, આ બેટ ઉપર લાંગરી જાઓ

અતિથિ થઈ મરણ જો બારણે આવે તો દેવોભવઃ
તે કાઢો પ્રાણની ચાદર ને પગમાં પાથરી જાઓ

ભલે એ દ્વાર ના ખોલે ભલે એ હાલ ના પૂછે
છતાં એ આંગણે આદિલ તમે પાછા ફરી જાઓ

ગઝલ

ગઝલ - આદિલ મન્સૂરી

કહું છું ક્યાં કે આઘેરા કોઈ રસ્તા સુધી આવો
ઉઘાડો બારણું ને આંગણે તડકા સુધી આવો

જમાનો એને મુર્છા કે મરણ માને ભલે માને
હું બન્ને આંખ મીંચી દઉં તમે સપના સુધી આવો

તમારા નામના સાગરમાં ડૂબી તળીયે જઈ બેઠો
હું પરપોટો બની ઉપસું તમે કાંઠા સુધી આવો

જરૂરી લાગશે તો તે પછી ચર્ચા ય માંડીશું
હું કાશી ઘાટ પર આવું તને કાબા સુધી આવો

હું છેલ્લી વાર ખોબામાં ભરી લેવા કરું કોશિશ
અરે ઓ મૃગજળો આવો હવે તરસ્યા સુધી આવો

ગમે ત્યારે ગઝલ જીવનની પૂરી થઈ જશે આદિલ
રદીફ ને કાફિયા ઓળંગીને મકતા સુધી આવો

૨૬મી સપ્ટેમ્બર, ૨૦૦૬. ન્યુ જર્સી.

ગઝલ

ગઝલ - આદિલ મન્સૂરી

આ જીંદગીની એવી સફર રાખીએ છીએ
કે ઊંટ ઊપર આખ્ખું યે ઘર રાખીએ છીએ

માથે કફન ને પગમાં કબર રાખીએ છીએ
છેલ્લો ઊતારો ક્યાં છે ખબર રાખીએ છીએ

જીવનની દોડધામમાં ભૂલ્યા નથી તને
તારો ખયાલ આઠે પ્રહર રાખીએ છીએ

તારા સિવાય અન્ય બીજું કોઈ પણ નથી્
એવો ભરોસો તારા ઉપર રાખીએ છીએ

નીચે તળેટીમાંના આ ખાડે પડ્યા પડ્યા
દષ્ટિમાં સૌથી ઊંચુ શિખર રાખીએ છીએ

અમને ખબર છે ત્યાં નહીં પહોંચી શકાય પણ
ત્યાં પહોંચવાના પંથે નજર રાખીએ છીએ

ક્યારેક ઊતરી જાય છે પથ્થર હ્દય સુધી
થોડી ઘણી શબદમાં અસર રાખીએ છીએ

એને ભલે કળામાં કોઈ સ્થાન ના મળે
આદિલ અમે ન ગણ્ય હુનર રાખીએ છીએ

ગઝલ

ગઝલ - આદિલ મન્સૂરી


માછલીની આંખમાં ઘનઘોર દરિયો ઘૂઘવે
ફીણ થઈ પથરાયલો આખ્ખો ય કાંઠો ઘૂઘવે

સૂર્યોદયને વાર છે મોંસૂઝણાંને વાર છે
પંખીઓના વનમઢ્યા કલરવથી વૃક્ષો ઘૂઘવે

ફૂલ ઝાકળ રંગ ખુશ્બૂ કંઈ નથી બાકી હવે
ડાળ પર ખાલી પડેલો એક માળો ઘૂઘવે

અરધી રાતે કોટ ઠેકી એ ધસી આવે કદાચ
રાતની દીવાલ પાછળ એમ તડકો ઘૂઘવે

સૌ ઉતારા ક્યારના સૂરજમાં શોષાઈ ગયા
ને પ્રવાસીના પગોમાં ધૂળ રસ્તો ઘૂઘવે

કાન સૌ મંડાયેલા છે એના અંતિમ શ્વાસ પર
અરધો પરધો શબ્દ કાગળ પર અટૂલો ઘૂઘવે

મોં ને આંખો બેઉ ખુલ્લા રહી ગયા આશ્ચર્યથી
કંઠે આદિલ મૌન થઈને એક ડૂમો ઘૂઘવે

૬ઠ્ઠી ઑક્ટોબર, ૨૦૦૬. ન્યુયૉર્ક.

Adil Mansuri’s Urdu Poems and Writeups

Click here to download PDF of Adil Mansuri’s Urdu Poems and Writeups.

Introducing AdilMansuri.com

Adil Mansuri

Adil Mansuri
Box 922
Hoboken, NJ 07030-0922 USA
Residence: +1 201 868 6991
Email: adil@mansuri.com